Wspólny dom, wspólny los. Bracia mniejsi i ludzie w krajobrazie rolniczym

Wieś od zawsze – z racji na charakter gospodarczy, społeczny oraz bliskość natury – była obszarem swoistej symbiozy ludzi i zwierząt. Jedni i drudzy byli sobie niezbędni. Zwierzęta pracowały równie ciężko jak ludzie, były też źródłem pożywienia – przetworów mlecznych i mięsa – oraz materiałów na odzież i obuwie. Nasi bracia mniejsi mieli wpływ na kształt układów osadniczych, sposoby i techniki uprawy roli, a konieczność zapewnienia dachu nad głową i bezpieczeństwa dla rolników i ich inwentarza żywego prowadziła do powstawania specyficznych form przestrzennych wsi, zagród i budynków, zróżnicowanych w zależności od regionu i warunków naturalnych. W wielu obszarach zwierzęta miały też swój mimowolny udział w nieustannym dążeniu do ochrony energii cieplnej w budynkach. Wiejski plac, orne pole, staw przy młynie, pastwisko nad rzeką i połoniny w górach to miejsca gdzie splatały się losy mieszkańców tradycyjnej wsi. Opowieść jest autorską impresją na temat wzajemnych relacji rolników i ich braci mniejszych.

dr inż. arch. Włodzimierz Witkowski – adiunkt w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej oraz główny specjalista w Oddziale Terenowym w Łodzi Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Ekspert w dziedzinie architektury drewnianej i krajobrazu kulturowego, prowadzi badania nad drewnianą architekturą Huculszczyzny i Pokucia. Opiekun Koła Naukowego Studentów Architektury PŁ, organizator wypraw naukowych na Huculszczyznę, podczas których dokumentowano zabytkowe cerkwie. Autor i współautor licznych publikacji naukowych, w tym książek o dziedzictwie wiejskim. Były rzeczoznawca Ministra Kultury w zakresie ochrony zabytków. Członek PKN ICOMOS.

Prezentacja wykorzystana w czasie wykładu: WWitkowski_Zwierzeta_i_ludzie_w_krajobrazie_wsi

Nagranie w ramach programu „Zwierzęta w kulturze wsi – między tradycją, symbolem a opowieścią” realizowanego w ramach grantu „KPO dla Kultury” i sfinansowanego przez Unię Europejską NextGenerationEU